Η Bella στο Newport, Rhode Island.

Ταξίδι κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής. Η πρόγνωση του καιρού όλη την εβδομάδα ήταν απογοητευτική οπότε όλα τα σχέδια αναβλήθηκαν. Σάββατο απόγευμα στο Brooklyn για παγωτό και συνέχεια στο Williamsburg για φαγητό και ποτό. Απλά πράγματα. Όλα δείχνουν ότι θα είναι ένα ακόμα βαρετό Σαββατοκύριακο σε μία άδεια πόλη.

Κυριακάτικο ξύπνημα και τρέξιμο στο πάρκο. Ο ουρανός πεντακάθαρος, ούτε σύννεφο για δείγμα, η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία αποπνικτική και αφόρητη και η ώρα δεν είναι καν 9:30. Λες να είναι πάλι λάθος το μετεωρολογικό δελτίο...; Επιστροφή στο σπίτι, τα σχετικά τηλέφωνα και σε λιγότερο από μια ώρα είμαστε στο δρόμο για το Newport.

Περάσαμε τα διόδια στα σύνορα της Νέας Υόρκης σημειωτών, κυριολεκτικά λουσμένοι στον ιδρώτα αλλά η συνέχεια στην Ι95 μέσω Connecticut και Rhode Island μας αποζημίωσε. Απολαυστική και γρήγορη διαδρομή μέσα στο πράσινο, άσφαλτος σαν βούτυρο και όριο ταχύτητας 65 (δηλαδή 80).

Άφιξη λίγο μετά τις 3 και αμέσως προς ανεύρεση ξενοδοχείου. Στο Newport δεν υπάρχει δωμάτιο ούτε για δείγμα εκτός από μερικά των $350 τη βραδιά. Η καλύτερη επιλογή όπως αποδείχτηκε ήταν να μείνουμε τελικά στο Knights Inn, Middletown. Το Newport αγνώριστο, από ψαροχώρι και θέρετρο των πλουσίων έχει μετατραπεί σε Jersey Shore. Πιτσιρικαρία πάνω κάτω πνιγμένη στο αλκοόλ και ενοχλητικά τσιρίγματα, το φαγητό εντελώς τουριστικό κάτι μεταξύ TGI Fridays και Reb Lobster.

Το βραδύ όμως πίσω στο ξενοδοχείο ήτανε μαγευτικό. Καθισμένος στην ξύλινη ξαπλώστρα, πλήρη ησυχία, μακριά από τις λεγεώνες των ξένων, με θέα τον Ατλαντικό και ένα ποτήρι Jameson. Ήτανε από αυτές τις σπάνιες στιγμές που είσαι σε απόλυτη αρμονία με τον εαυτό σου και τη φύση τριγύρω, σε πλήρη γαλήνη και διαύγεια απολαμβάνοντας ακόμα και τον αέρα που αναπνέεις. Ομίχλη από το πουθενά, σαν φαντάσματα πειρατών από τον ωκεανό, άρχισε να κάθεται απαλά τριγύρω μας. Σε λίγα λεπτά δεν έβλεπες ούτε τη μύτη σου. 'Όπως είπε ο Mark Twain, εάν δεν σου αρέσει ο καιρός εδώ τότε κοίταξε έξω από το παράθυρό σου ξανά σε 20 λεπτά.

Δυστυχώς δεν αποφύγαμε τη βροχή κατά τον γυρισμό. Κράτησε λίγο αλλά αρκετά για να γίνουμε μούσκεμα. Σε 3 ώρες είμαστε πίσω σε μία Νέα Υόρκη που κυριολεκτικά έβραζε, εντελώς άδεια από ανθρώπους και γεμάτη από πεταμένα σημαιάκια από τις παρελάσεις. Δεν βλέπω την ώρα για την επόμενη απόδραση... της τελευταίας στιγμής.







Διαδρομή: Google Maps, Memorial Weekend, 30 Μαίου 2011.