Μισή ώρα στο δρόμο με βρίσκει μπόρα. Κάθομαι κάτω από μια γέφυρα και σε λίγο βρίσκομαι με ένα, και δύο, και τρεις συνάδελφους να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων περιμένοντας να στεγνώσει ο δρόμος. Χεραιτιώμαστε, ξαναξεκινάμαι και σε 3 λεπτά πάλι τα ίδια, αυτή τη φορά με άλλους πρωταγωνιστές κάτω από άλλη γέφυρα.
Το υπόλοιπο του ταξιδιού δεν είχε απρόοπτα. Φτάνω κατά της 9 στο ξενοδοχείο πτώμα. Όπως είναι φυσικό οι "καβλογκαζάκιδες" θα μείνουν σε ξενοδοχεία κοντά στην πίστα, όπου υπάρχουν και αρκετοί κλεπτοκοτάδες... Βρήκα λοιπόν ένα ασφαλές μέρος να παρκάρω τη μηχανή για το βράδυ και έπεσα για ύπνο.
Σηκώθηκα στις 5μιση, μπάνιο πρωινό και δρόμο. Και μόνο που φτάνεις στην πίστα αισθάνεσαι κάτι διαφορετικό. Όπως ακριβώς όταν πλησιάζεις σε ένα αεροδρόμιο (τυχαίο που οι περισσότερες πίτσες είναι δίπλα σε αεροδρόμια?). Ο ανοιχτός χώρος, οι ευθείες, η άσφαλτος, ο ήχος... Περνάω τη γέφυρα, μπαίνω στο χώρο της πίστας και βρίσκομαι με τον Eric. Κάνω registration τη μηχανή (όλοι όπως πάντα την χαζεύουν) και αράζω περιμένοντας να έρθει η ώρα για το Rider's Meeting.
Τα υπόλοιπα είναι απλώς παρελθόν. Επιγραμματικά...
- ο Eric έπεσε στο τέταρτο session και κοπάνησε τόσο δυνατά το κράνος που έπαθε προσωρινή αμνησία. "Did I crashed? How did I came here? Is this a long wekeend? Are you Greek? Did I bung my helmet? Did I crashed?..."
- γνωρίστηκα με το Joe που είναι και γαμώ τα άτομα, Instructor, πρώην πρωταθλητής, τόσο γρήγορος που ούτε να τον μυρίσεις δεν προλαβαίνεις όταν σε περνάει, και ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.
- όσο γρήγορος και εάν είσαι υπάρχει πάντα κάποιος γρηγορὀτερος από εσένα.
- τα λάστιχα κυριολεκτικά τα γαμάς
Τελειώσαμε κατά τις 6, τα μαζεύω και δρόμο. Ολόκληρη ημέρα στην πίστα και μετά 2-3 ώρες ταξίδι για πίσω... με κοιτάγανε όλοι φεύγοντας (who rides to and from the track...)
No comments:
Post a Comment