Σαν Παραμύθι...

Δύο ελάφια, μαμά και κόρη, πανέμορφες και οι δύο τσαπερδόνες, πετάγονται από το πουθενά και με πλήρη αδιαφορία για τους πάντες και τα πάντα προχωρούν χοροπηδηκτά και περήφανα στη μέση του δρόμου. Ξαφνικά δίνουν μία και περνούν απέναντι και χάνονται μέσα στο ρέμα. Ίσα ίσα που πρόλαβα να βγάλω τη μηχανή και να πάρω τη φωτογραφία. Τι ωραίο θέαμα ... και τι ανατριχιαστικό εάν σκεφτείς πόσα ατυχήματα προκαλούν σχεδόν καθημερινά σε αυτή τη περιοχή και όσο προχωράς βορειότερα ακόμα χειρότερα, και άμα οδηγάς και μηχανή... ο Δίας να βάλει το χέρι του.

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια, και όταν λέω αρκετά εννοώ αρκετά, στη Γλυφάδα όταν είχε ανοίξει η πρώτη μπυραρία στο λεκανοπέδιο με μεγάλη ποικιλία σε μπύρες και μεζέδες διαφορετικούς από ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι πρότινος. Το ένα πιάτο που μας άρεσε πολύ ήτανε η ποικιλία αλλαντικών και κρεάτων, σερβιρισμένη σε ξύλινο πιάτο πάνω σε μαρούλια που για εκείνη την εποχή ήτανε μακράν από την λαδόκολλα. Ένα από τα κρέατα λοιπόν ήτανε - κατά την διεύθυνση - ελάφι. Λες και μπορούσες να το πιστοποιήσεις αλλά τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Θυμάμαι λοιπόν ότι ήταν το μόνο κρέας που δεν μπορούσα να φάω, το δοκίμασα αλλά δεν μου άρεσε και δεν μου έκανε καρδιά να πάρω δεύτερο κομμάτι. Ακόμα δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά νομίζω η ομορφιά αυτού του ζώου μου προκαλούσε μία απέχθεια και δεν έβρισκα το λόγο να σκοτώσεις ένα ελάφι αφού μπορούσες να φας κάτι άλλο. Θα μου πεις η αγελαδίτσα και το κατσικάκι και να μην ξεχνάμε και τα ψαράκια είναι πιο άσχημα από το ελαφάκι? ΄΄Ε, εδώ που τα λέμε είναι. Δεν έχεις ακούσει που λένε "σαν γελάδα΄είναι", ή "πού πας ρε φίλε με τέτοια μούρη σαν τσιπούρα". Όλα τελικά είναι στο μυαλό, μία αυθυποβολή, μία αυταπάτη. Ελπίζω να μην χτυπήσω κανένα με τη μηχανή γιατί σπάει και η χολή και δεν τρώγονται μετά...