Για να σηκωθώ όμως από τον καναπέ χρειαζόμουνα ένα κίνητρο, ένα προορισμό για να κάνω τη διαδρομή πιο ευχάριστη , και για αυτούς που λένε ότι δεν μετράει ο προορισμός αλλά το ταξίδι άστους να λένε... άμα δεν ξέρεις για το κατά που πας τότε χάνεσαι και η διαδρομή γίνεται κουραστική. Το Port Jefferson φάνηκε σαν καλή ιδέα. Βρίσκεται σχεδόν στη μέση τη διαδρομής και όπως πάντα θαλασσινά με λίγο κρασάκι ή μια παγωμένη μπύρα δίπλα στη θάλασσα είναι ένας πειρασμός που δυστυχώς δεν μπορώ να μην ενδώσω.
Το πήγαινε ήταν αρκετά βαρετό και κουραστικό. Όταν τελικά φτάνω τελικά στην έξοδο 70, γεμίζω βενζίνη για να είμαι έτοιμος και γυρίζω κατευθείαν για πίσω. Σταματάω πάνω στη ράμπα εισόδου και ψάχνω για το φακό. Βρίσκω ένα σπασμένο γυαλί το οποίο δεν μπορώ να πω εάν ήταν πράγματι ο φακός μου αλλά μου κάνει εντύπωση γιατί παρόλο που βρίσκεται στην σκιά είναι σκούρος, λες και τον χτύπαγε ο ήλιος. Δεν ξέρω εάν αυτοί οι φακοί μαυρίζουν άμα σπάσουν αλλά ούτε και που με ενδιαφέρει καθώς όπως και να έχει μου είναι άχρηστος. Απογοητεύτηκα όμως γιατί ήταν ακριβά γυαλιά και δεν έχω και σκοπό να φτιάξω καινούργια μίας και ο αστιγματισμός μου έχει πέσει και τα φοράω σπανίως.
Εικοσιπέντε λεπτά αργότερα είμαι στο Port Jefferson, ένα "χωριουδάκι" γνωστό για το καραβάκι που σε πάει απέναντι στο Bridgeport, CT. Υπάρχουν μερικά καλά εστιατόρια για θαλασσινά. Δύο από αυτά είναι το 5th Season Restaurant και το The Steam Room. Είναι όμως Σαββατόβραδο και όπως πάντα το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το παρκάρισμα. Τα δημοτικά πάρκινγκ (καλή επιχείρηση) είναι γεμάτα και εάν παρκάρεις αλλού την έχεις σίγουρη την κλήση. Μετά από μισή ώρα οδηγώντας άσκοπα γύρω γύρω τα παράτησα και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Θα μαγείρευα κάτι σπίτι ή θα σταμάταγα κάπου αλλού για φαγητό, ίσως στον Ηλία για ψάρι.
Στο δρόμο λοιπόν για πίσω, πάνω στον 25Α, πήρε το μάτι μου ένα μαγαζάκι, με τραπεζάκια και ομπρελίτσες δίπλα σε μία φρεσκοβαμένη παράγκα και ένα ξύλινο μπαρ σε μια βεράντα που κοιτούσε το δρόμο. Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν αυτά τα μέρη, τα απλά, τα μοναχικά, τα μελαγχολικά, που δεν είναι ποτέ ο τελικός προορισμός αλλά η ενδιάμεση στάση, που παρκάρεις δίπλα στην άκρη του δρόμου, παραγγέλνεις σε ένα παράθυρο, τσιμπάς πρόχειρα και βιαστικά, και συνεχίζεις το ταξίδι σου χωρίς να είσαι σίγουρος εάν την επόμενη φορά που θα περάσεις θα είναι ακόμα εκεί. Ίσως μου έχει μείνει από τις παλιές Αμερικάνικες ταινίες, (ή το ΚΤΕΛ της Καλαμάτας...), οπου εκεί που σταματάει το λεωφορείο γεμίζει ζωή για μισή ώρα, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, και μετά ερημία και πάλι. Ένα τέτοιο μαγαζάκι είναι το Nick's Pizza and Clam Bar. Μόλις το είδα φρένο, αναστροφή και πίσω. Πάρκαρα μπροστά στην βεράντα και περιεργάστηκα το menu. Μιας και δεν έχω ξαναφάει εδώ απέφυγα το όστρακα, και την πίτσα η οποία όπως έμαθα αργότερα είναι καταπληκτική. Προτίμησα, τι πρωτότυπο, το Lobster Roll, με τραγανές πατάτες και παγωμένη μπύρα!!!. Αυτό το καλοκαίρι έχω φάει τόσο αστακό που νομίζω ότι εάν πεθάνω θα βράζω σε ένα καζάνι μέχρι να γίνω κόκκινος και πάλι από την αρχή.
Δεν ξέρω εάν είναι το φαγητό που καμιά φορά κάνει τη στιγμή απόλαυση ή η στιγμή που ανεξήγητα και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο βρίσκεσαι σε πλήρη αρμονία με τον περίγυρο σου και σε κάνει να απολαμβάνεις τα πάντα. Καθισμένος στον πάγκο, μυρίζοντας τα λουλούδια στο παρτέρι, χαζεύοντας τα αυτοκίνητα που περνούσαν και ακούγοντας Σινάτρα, γευστικά τις καλύτερες πατάτες και την πιο δροσερή μπύρα που θα μπορούσα να έχω εκείνο το απόγευμα. Δεν ξέρω εάν θα ξεκινήσω κάποια στιγμή να πάω για το φαγητό καθαυτό αλλά εάν ξαναβρεθώ στην περιοχή τότε σίγουρα θα περάσω μία βόλτα.
Ξαναβρέθηκα στη περιοχή το περασμένο Σάββατο και σταμάτησα στο ίδιο "ταβερνάκι". Αυτή τη φορά παρήγγειλα το broiled seafood platter το οποίο όμως δεν είχε καμία σχέση με το φαγητό που γεύτηκα την πρώτη φορά. Παρότι broiled υπήρχε αρκετό βούτυρο στο πιάτο, τα scallops τα ξέχασε ο μάγειρας και οι πατάτες είχανε ρουφήξει ένα μπουκάλι λάδι η κάθε μία. Η μπύρα ήτανε ευτυχώς η ίδια. Η διαδρομή όμως στον 25Α ήτανε μαγευτική. Την επόμενη φορά θα ανεβάζω μερικές φωτογραφίες με τη διαδρομή.
ReplyDelete