Μια αλλιώτικη Κυριακή

Παράξενο που είναι. Καμιά φορά αλλάζεις λίγο τα πράγματα, να έτσι τα μετακινείς λίγο πιο κει και έχεις μια καινούργια εικόνα. Μια εικόνα που ήταν μπροστά σου τόσο καιρό και δεν την έβλεπες απλά επειδή είχες συνηθίσει να βλέπεις κάτι άλλο. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και ήμουνα τόσο κουρασμένος από όλη τη βδομάδα, και λίγο ζαλισμένος ακόμα  από το χθεσινοβραδινό  ουίσκι, που αποφάσιζα να μην πάω για τρέξιμο. Εάν είναι δυνατόν να αλλάξω το Κυριακάτικο πρόγραμμά μου!!!

Σηκώθηκα κατά τις 9, τσίμπησα κάτι και έβαλα πλυντήριο. Στις 11 είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω. Αντί να πάω για πρωινό κάπου τριγύρω θυμήθηκα ένα μαγαζάκι στο Nyack που σταματάγαμε κάθε Κυριακή που πηγαίναμε με τα ποδήλατα για καφέ, bagels και muffins, φορτώνοντας υδατάνθρακες προτού πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Μου φάνηκε σαν πολύ καλή ιδέα, και αρκετά νοσταλγική αφού η τελευταία φορά που ήμουνα εκεί ήτανε τουλάχιστον 4 χρόνια πριν. Η μόνη μου σκοτούρα είναι εάν θα βάλω τη σκούρα ζελατίνα στο κράνος ή τη διάφανη. Έχει αρκετό ήλιο σήμερα αλλά νυχτώνει κατά τις 5 και εάν πέσει το σκοτάδι με τη σκούρα δεν βλέπεις τίποτα. Νωρίς είναι, πρόβλημα χρόνου δεν έχω, διαλέγω τη σκούρα, τζάκετ, γάντια και λοιπά και είμαι στο δρόμο τραβώντας κατά συνήθεια βόρεια.

Παρκάρω τη bella και πριν μπω ακόμα μέσα βλέπω ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Καμιά τριανταριά ποδηλάτες να κάθονται απέξω, άλλοι στα τραπεζάκια, άλλοι στα παγκάκια και άλλοι στο πεζοδρόμιο. Το cafe είναι ακριβώς το ίδιο. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ούτε ο πολύχρωμος με κιμωλία τιμοκατάλογος στο μαυροπίνακα κρεμασμένος πίσω από το ταμείο. Παραγγέλνω καφέ και ένα oatmeal muffin και πιάνω ένα τραπεζάκι. Είχα ξεχάσει τι αστείο που είναι να περπατάς με τα ποδηλατικά παπούτσια, με τα κλιπ να γλιστράνε κάνοντάς σε να περπατάς σαν πιγκουίνος, μετατοπίζοντας το βάρος σου δεξιά και αριστερά σε κάθε βήμα. Στα αριστερά μου πέντε έξι να στέκονται στη σειρά για την τουαλέτα, στα δεξιά μου ένα ζευγαράκι να χασκογελάνε και να δείχνουν ευτυχισμένοι που εκτός από τη καθημερινή τους  ζωή έχουν και ένα κοινό χόμπι για να μοιράζονται και τις Κυριακές, στη μέση δύο κοριτσόπουλα τόσο περιποιημένα και φρέσκα που απορώ εάν πραγματικά έκαναν πετάλι από την Νεα Υόρκη μέχρι εδώ ή μένουν δίπλα στη γωνία και απλώς έβαλαν τα εφαρμοστά για να δείξουν το σώμα τους, καβάλησαν τα ποδήλατα για δύο τετράγωνα και τώρα χαίρονται το καφέ τους κουτσομπολεύοντας για αυτά που έγινα χθες και για αυτά που πρόκειται να συμβούν. Πολύχρωμα jerseys, χαμόγελα, κοινό χαρακτηριστικό στους ποδηλάτες, η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ και της ψημένης ζάχαρης. Ένα αλλιώτικο δροσερό κυριακάτικο, φθινοπωρινό πρωινό...

Σε λίγο είμαι και πάλι στο δρόμο πηγαίνοντας βόρεια περνώντας από το Haverstraw, το Ossining και το Bear Mountain για να καταλήξω τελικά στο Newburgh για ένα υπέροχο κομμάτι πίτσα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ο μπαμπάς΄με το μικρό αγοράκι να μοιράζονται μια πίτσα παρακολουθώντας το κυριακάτικο ποδόσφαιρο, η κοπελίτσα πίσω από τη βιτρίνα να περιμένει πότε θα τελειώσει η βάρδια της, ο πιτσιρικάς σερβιτόρας να κοιτάει την κοπελίτσα και ο μάνατζερ αφοσιωμένος στο καθήκον έτοιμος να πάρει παραγγελία. Έτσι χάθηκα στις σκέψεις μου, καθισμένος στο παράθυρο, δίπλα στις γραμμές του τραίνου με θέα το ποτάμι, μισοκρυμένο πίσω από τα κίτρινα φύλα των δέντρων που σε μία βδομάδα θα είναι εντελώς γυμνά και μελαγχολικά.

Κάπου εδώ όμως το μυθιστόρημα τελειώνει. Είναι σχεδόν 3 το απόγευμα και πρέπει να ξεκινήσω για πίσω. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω αυτή την διαδρομή, και ελπίζω να μην είναι και η τελευταία. Αυτή τη φορά όμως είχε κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, μια άλλη γλύκα, του ψευτοαπρόοπτου. Και μία ηρεμία καθώς δεν έτρεχα να προλάβω να τα χωρέσω όλα μέσα σε ένα πρόγραμμα...