Ήταν απλώς θέμα χρόνου. Τον τελευταίο μήνα και μετά την έκθεση το σκεφτόμουνα συνέχεια. Κάθε πρωί με το που άνοιγα τα μάτια μου. Κάθε βράδυ πριν με πάρει ο ύπνος. Καρφωμένο στο μυαλό μου μέχρι αηδίας...
Σήμερα πήγα για test ride. Και αμέσως μετά υπέγραψα το συμβόλαιο. Το υπόλοιπο της ημέρας νιώθω ήρεμος, όχι ευτυχισμένος ή ενθουσιασμένος, απλώς ήρεμος. Σαν να κλείνεις μια δουλειά, μια συμφωνία που την παλεύεις χρόνια, πολλά χρόνια. ¨Ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Ξεπέρασα όποιες αναστολές και ενδοιασμούς είχα, οικονομικές, ηλικιακές, ενοχές διάφορες, του οικογενειάρχη, του μεσήλικα (βλέπε κλιμακτήριος), και αγόρασα τελικά μία μηχανή δρόμου, ένα sports bike. Και όχι όποιο και όποιο. Το κορυφαίο. Την Ferrari των μοτοσυκλετών. Την ταχύτερη εργοστασιακή μηχανή παραγωγής, 193 άλογα στον πίσω τροχό. Το BMW S1000RR.
Στον dealer είπα ότι θα την φέρω πίσω σε 20 λεπτά. Απλώς να δοκιμάσω πόσο βολικιά είναι μέσα στην πόλη. Τελικά μου πήρε μία ώρα. Πάνω κάτω στην παραλιακή προσπαθώντας να βρω στροφές να δω πως πλαγιάζει. Σαν όνειρο. Υπάκουη, απλή και άγρια, καταδεκτική και ατίθαση, χαμηλοβλεπούσα και πουτάνα ταυτόχρονα. Χάιδεψε το γκάζι και σε περπᾶτάει ήρεμα. Άνοιξέ το και καλή τύχη, και καλύτερα να κρατιέσαι γερά. Πως μπορείς κάτι τέτοιο, να το πιπιλίσεις, να το γευτείς και να μην το καταπιείς.
Γιατί όμως τελικά αισθάνομαι έτσι? Θα έπρεπε να πετάω από χαρά. Δεν μπορώ να πω. Περιμένω πώς και πως να την παραλάβω από την αντιπροσωπία, μάλλον το επόμενο Σάββατο αλλά δεν είμαι όπως ήμουνα με την bella η οποία είναι ακόμα η λατρεία μου, και ελπίζω να μην πεισματώσει με την απιστία μου. Ίσως επειδή αυτή τη στιγμή την περίμενα χρόνια όπως είπα. Το νούμερο ένα στο bucket list...
Ξέρω θα πονέσει. Αλλά δεν με νοιάζει. Έχω ήδη αποφασίσει τι να κόψω. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, βγήκε η μηχανή. Και αυτός είναι και ένας άλλος λόγος που την αγοράζω. Γιατί τώρα τελευταία έχω παραστρατίσει. Και χρειάζομαι μάζεμα. Χίλιες φορές να μην πιω το βράδυ, να μην τα πετάξω και να τα δώσω για τον Άδωνη παρά να έχουμε πάλι τα ίδια. Έξαλλου σε 2-3 χρόνια που τελειώνει το lease στο garage και δεν θα μπορώ να την παρκάρω, το μηνιαίο κόστος και για τις δύο μοτοσυκλέτες θα ανέβει σημαντικά οπότε τώρα είναι η ώρα .
Ελπίζω να τα περάσουμε καλά μαζί, γιατί είναι σαν αυτές τις γκόμενες που αποφεύγεις, ζημιάρικια. Αλλά όσο τις αποφεύγεις, τόσο και πιο πολύ σε ταλαιπωρούν. Χαλάρωσε και απόλαυσέ το...
No comments:
Post a Comment