Χτες ήταν αργία (Presidents Day) και κύλησε όμορφα και ομαλά. Καμιά φορά είναι τόσα τα πράγματα που πρέπει να κάνεις που λόγο δουλείας σου μένει μόνο το Σάββατο να ασχοληθείς και δεν τα προλαβαίνεις ούτε σε ένα μήνα. Άλλαξα λοιπόν το Cable και από TWC το γύρισα σε Verixon FIOS. Καλύτερη εικόνα, γρηγορότερο ίντερνετ και 80 δολάρια το μήνα φθηνότερο (βλέπε οικονομία λόγο Άδωνη). Χάνω το Ελληνικό κανάλι αλλά δεν βαριέσαι. Τώρα τελευταία όλο μαλακίες παίζει. Έπρεπε λοιπόν να επιστρέφω τα κουτιά. Ήθελα να δω και το λογιστή μου και είχα και οδοντίατρο στις 7 το βράδυ.
Ξεκινάω λοιπόν το πρωί με τη bella να επιστρέψω τα κουτιά και να κλείσω το λογαριασμό με το TWC. Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι... Φτάνω στα γραφεία στους 23 δρόμους, μισοάδεια και αυτά, παίρνω σειρά προτεραιότητος και σε 10 λεπτά μιλάω με ένα υπάλληλο. Επιστρέφω τα 2 κουτιά και το modem, και μου λέει ότι πρέπει να έχω ακόμα ένα modem, πάρα πολύ παλιό και προφανώς άχρηστο, το οποίο ποτέ΄δεν το επέστρεψα και θα με χρεώσουν 90 δολάρια για χαμένο εξοπλισμό. Τσαντίλα λοιπόν γυρίσω σπίτι, ψάχνω στο πατάρι και το βρίσκω, ξαναγυρίζω στο γραφείο, το επιστρέφω και γλυτώνω και τα λεφτά. Και όλα αυτά σε λίγο παραπάνω από 1 ώρα. Εάν ήταν Σάββατο θα ήθελα με την κίνηση και την ουρά πάνω από 3.
Τελειώνω λοιπόν κατά τις 1 και πάω στο Gramercy για φαγητό. Ο Ηλίας λείπει και κάθομαι στο μπαρ και παραγγέλνω μια ομελέτα με φέτα σπανάκι και ντομάτα. Παίρνω τηλέφωνο την οδοντίατρο και αφήνω μήνυμα ότι θα είμαι στην Αστόρια πιο νωρίς και εάν έχει χρόνο να με βάλει πιο νωρίς αλλιώς θα τα πούμε στις 7. Σε 5 λεπτά με παίρνει πίσω και μου λέει ότι έχει χρόνο για τις 2, σε μισή ώρα. Τα μαζεύω, περνάω την γέφυρα και σε μισή ώρα είμαι εκεί. Τελειώνω το σφράγισμα, περνάω από το λογιστή να αφήσω κάτι χαρτιά, γυρίζω πίσω κατά τις 5, ετοιμάζομαι και προλαβαίνω και γυμναστήριο αφού έχω ξεμπερδέψει με όλα.
Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που μου ήρθαν τόσο βολικά. Το Manhattan τόσο όμορφο, πιο φιλικό, χωρίς όλους αυτούς που διαρκώς τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς άγχος. Άρχισα να καταλαβαίνω αυτούς που λένε, θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο χωρίο μου να ζήσω που είναι πιο ανθρώπινα. Θα έκανα το ίδιο και εγώ? Ασφαλώς όχι. Αλλά θα ήθελα όλοι αυτοί που θέλουν να γυρίσουν στα χωρία τους να το κάνουν για να μείνουμε οι υπόλοιποι. Έξω οι βλάχοι από την Αθήνα...
Σήμερα ήταν λίγο πιο διαφορετικά. Μια από τα ίδια. Δουλεία, γυμναστήριο, μαμ, κακά και νάνι. Ξύπνημα στη 7, στο γραφείο στις 9 μέχρι τις 5 (τώρα τελευταία φεύγω πιο νωρίς), πίσω στο σπίτι κατά τις 6μιση, μπάνιο και γυμναστήριο στις 7μιση μέχρι τις 9μιση, πίσω κατά τις 10. Πάει η μέρα. Και να το κάνεις για αλλαγή, η για να αποφύγεις κάτι το καταλαβαίνω Εάν στην συνέχεια όμως βγαίνεις έξω, ἠ κάθεσαι σπίτι και τα πίνεις μέχρι τις 1-2 τότε κάτι δεν πάει καλά. Και πονάει και όλο μου το σώμα από το Muai Thai, και μου μάτωσε και η μύτη. Καμιά φορά δεν καταλαβαίνω τι κάνω και γιατί το κάνω. Γεμίσω την μέρα μου χωρίς λόγο, και με πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε. Σαν να προσπαθώ να ξεφύγω από κάτι, το οποίο τελικά δεν το καταφέρνω κιόλας.. Κάτι δεν πάει καλά. Το μόνο παρήγορο είναι ότι συμβαίνει κάθε φορά την ίδια εποχή. Χριστούγεννα μέχρι Μάρτιο, άντε Απρίλη, μόλις αρχίζει και αλλάζει ο καιρός, και αρχίζω ξανά να νιώθω σαν άνθρωπος. Έχω ακόμα μέσα μου την Ελλάδα...
Ξεκινάω λοιπόν το πρωί με τη bella να επιστρέψω τα κουτιά και να κλείσω το λογαριασμό με το TWC. Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι... Φτάνω στα γραφεία στους 23 δρόμους, μισοάδεια και αυτά, παίρνω σειρά προτεραιότητος και σε 10 λεπτά μιλάω με ένα υπάλληλο. Επιστρέφω τα 2 κουτιά και το modem, και μου λέει ότι πρέπει να έχω ακόμα ένα modem, πάρα πολύ παλιό και προφανώς άχρηστο, το οποίο ποτέ΄δεν το επέστρεψα και θα με χρεώσουν 90 δολάρια για χαμένο εξοπλισμό. Τσαντίλα λοιπόν γυρίσω σπίτι, ψάχνω στο πατάρι και το βρίσκω, ξαναγυρίζω στο γραφείο, το επιστρέφω και γλυτώνω και τα λεφτά. Και όλα αυτά σε λίγο παραπάνω από 1 ώρα. Εάν ήταν Σάββατο θα ήθελα με την κίνηση και την ουρά πάνω από 3.
Τελειώνω λοιπόν κατά τις 1 και πάω στο Gramercy για φαγητό. Ο Ηλίας λείπει και κάθομαι στο μπαρ και παραγγέλνω μια ομελέτα με φέτα σπανάκι και ντομάτα. Παίρνω τηλέφωνο την οδοντίατρο και αφήνω μήνυμα ότι θα είμαι στην Αστόρια πιο νωρίς και εάν έχει χρόνο να με βάλει πιο νωρίς αλλιώς θα τα πούμε στις 7. Σε 5 λεπτά με παίρνει πίσω και μου λέει ότι έχει χρόνο για τις 2, σε μισή ώρα. Τα μαζεύω, περνάω την γέφυρα και σε μισή ώρα είμαι εκεί. Τελειώνω το σφράγισμα, περνάω από το λογιστή να αφήσω κάτι χαρτιά, γυρίζω πίσω κατά τις 5, ετοιμάζομαι και προλαβαίνω και γυμναστήριο αφού έχω ξεμπερδέψει με όλα.
Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που μου ήρθαν τόσο βολικά. Το Manhattan τόσο όμορφο, πιο φιλικό, χωρίς όλους αυτούς που διαρκώς τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς άγχος. Άρχισα να καταλαβαίνω αυτούς που λένε, θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο χωρίο μου να ζήσω που είναι πιο ανθρώπινα. Θα έκανα το ίδιο και εγώ? Ασφαλώς όχι. Αλλά θα ήθελα όλοι αυτοί που θέλουν να γυρίσουν στα χωρία τους να το κάνουν για να μείνουμε οι υπόλοιποι. Έξω οι βλάχοι από την Αθήνα...
Σήμερα ήταν λίγο πιο διαφορετικά. Μια από τα ίδια. Δουλεία, γυμναστήριο, μαμ, κακά και νάνι. Ξύπνημα στη 7, στο γραφείο στις 9 μέχρι τις 5 (τώρα τελευταία φεύγω πιο νωρίς), πίσω στο σπίτι κατά τις 6μιση, μπάνιο και γυμναστήριο στις 7μιση μέχρι τις 9μιση, πίσω κατά τις 10. Πάει η μέρα. Και να το κάνεις για αλλαγή, η για να αποφύγεις κάτι το καταλαβαίνω Εάν στην συνέχεια όμως βγαίνεις έξω, ἠ κάθεσαι σπίτι και τα πίνεις μέχρι τις 1-2 τότε κάτι δεν πάει καλά. Και πονάει και όλο μου το σώμα από το Muai Thai, και μου μάτωσε και η μύτη. Καμιά φορά δεν καταλαβαίνω τι κάνω και γιατί το κάνω. Γεμίσω την μέρα μου χωρίς λόγο, και με πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε. Σαν να προσπαθώ να ξεφύγω από κάτι, το οποίο τελικά δεν το καταφέρνω κιόλας.. Κάτι δεν πάει καλά. Το μόνο παρήγορο είναι ότι συμβαίνει κάθε φορά την ίδια εποχή. Χριστούγεννα μέχρι Μάρτιο, άντε Απρίλη, μόλις αρχίζει και αλλάζει ο καιρός, και αρχίζω ξανά να νιώθω σαν άνθρωπος. Έχω ακόμα μέσα μου την Ελλάδα...
No comments:
Post a Comment