Νοσταλγία.

Η νοσταλγία και η αγάπη για τα περασμένα, τα παλιά, τα κλασσικά δεν είναι αδικαιολόγητη, δεν είναι απλώς καλό γούστο ή μία μορφή διαμαρτυρίας για τα σημερινά, τα σύγχρονα, τα τυποποιημένα. Είναι το κάτι που σε πιάνει με το πρώτο κοίταγμα, κάτι αληθινό, ένα σκίρτημα, σαν το πρώτο σου φλέρτ.

Η λατρεία μου για τις μηχανές είναι γνωστή. Κάποιοι θα ήθελαν, να ήταν πλούσιοι για να τρώνε κάθε μέρα στα καλύτερα εστιατόρια, κάποιοι άλλοι για να ταξιδεύουν. Εγώ απλώς θα ήθελα να μπορούσα να αγοράζω και να συντηρώ τις μοτοσυκλέτες που θέλω, να τις φορτώνω όποτε θέλω και να πηγαίνω όπου με βγάλει ο δρόμος με όποιον θέλω, τρώγοντας όταν και όπου θέλω. Είμαι απλός και εύκολος άνθρωπος και αρκούμαι στα λίγα, αρκεί να είναι τα καλύτερα...

Δεν θυμάμαι πώς αλλά σήμερα κατέληξα σε μια ιστοσελίδα μιας κούκλας που από ότι φαίνεται δουλεύει σε έναν αντιπρόσωπο της Ducati στο Portland και έχει και αυτή αγάπη με τις μηχανές. Έχει αρκετές φωτογραφίες, κυρίως από γυναίκες οδηγούς, οι περισσότερες παλιές και με καταπληκτικά cafe racers. Μερικά από τα αγαπημένα μου είναι η Ducati Sport 1000 της οποίας δυστυχώς η παραγωγή έχει σταματήσει μιας και η εταιρία έχει επικεντρωθεί σε αηδίες όπως το Monster, η PaulSmart1000LE, και η Triumph Thruxton 900.

Δεν μου αρέσουν οι "βαριές" μετατροπές. Αγοράσεις κάτι γιατί σου αρέσει όπως είναι. Εάν πρόκειται να του "αλλάξεις τα φώτα" και να το κάνεις αγνώριστο για να το προσαρμόσεις στα μέτρα σου τότε άστο και πάρε κάτι άλλο (το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους...). Εδώ όμως της κάνω μία εξαίρεση. Έχω αποφασίσει όταν θα "χορτάσω" το Nightster να το μετατρέψω σε cafe racer. Υπάρχουν πολλές μετατροπές και ανταλλακτικά αλλά αυτό που μου βλέπω και μου αρέσει είναι το κιτ από το Roland Sands Design. Έχουμε καιρό ακόμα.