Κυριακάτικο κήρυγμα.

Σήμερα ήτανε το μνημόσυνο του Κώστα. Καλά που μου το θύμισε η γυναίκα μου χτες. Παρατήρησα ότι ο μόνος στην εκκλησία που δεν φόραγε μαύρα ήμουνα εγώ. Ούτε που είχα αντιληφθεί ότι δεν έχω σκουρόχρωμα ρούχα. Ένα πουκάμισο έχω μαύρο και αυτό ήτανε άπλυτο. Δυστυχώς φροντίζουμε και ανανεώνουμε την γκαρνταρόμπα μας για κάθε κοινωνική εκδήλωση και περίσταση, εκτός από τον θάνατο. Και δυστυχώς που το λέω αλλά πρέπει να προετοιμάζομαι... μακάρι να βγω ψεύτης.

Υστερόγραφο: Κατά τα άλλα, είχα να μπω σε εκκλησία χρόνια πολλά. Μου φάνηκε πολύ αστείο, πρωτότυπο και πολύ απλοποιημένο το σημερινό κήρυγμα Το ευαγγέλιο που διαβάστηκε ήταν το γνωστό θαύμα, που δεν θυμάμαι που έγινε, όπου τάισε ο Ιησούς ένα σωρό κόσμο από δύο ψάρια και πέντε καρβέλια ψωμί. Στο τέλος λοιπόν είπε στους μαθητές του να πάνε και να μαζέψουν τα αποφάγια. Και με αφορμή αυτό το ανάγνωσμα ο παπάς ξεκίνησε το κήρυγμα για τη σπατάλη. Μαγειρεύουμε τρεις φορές την ημέρα γιατί σε κάποιον δεν αρέσει το φαγητό που αρέσει σε άλλους, ετοιμάζουμε πέντε μπριζόλες για τρία άτομα και τις πετάμε και γενικά είμαστε σπάταλοι το τελευταίο τέταρτο του αιώνα και αυτό πληρώνει και η Ελλαδίτσα μας. Από την πόλη έρχομαι και στη κορφή κανέλα. Τέλος πάντων, είδα ότι άρεσε σε μερικούς και αφού έπιασε τόπο εμένα δεν μου πέφτει λόγος.