Sunday, October 9, 2011

Μια ονειρεμένη μέρα.

Πόσο καιρό περίμενα μια μέρα σαν και την σημερινή. Και δεν αναφέρομαι στα χαρακτηριστικά της, ήλιος, ζέστη και τα λοιπά αλλά και στο πώς εξελίχτηκε. Πράγματι μετά από πολύ καιρό το θερμόμετρο έδειξε 80 και κάτι. Ήδη μέσα Οκτώβρη πιθανόν να είναι και το τελευταίο Σαββατοκύριακο που τα Clams Bars πάνω στον 27 να είναι ανοιχτά. Έτσι σκέφτηκα και αποφάσισα να τραβήξω κατά το Montauk. Πήγαινε έλα είναι περίπου 5-6 ώρες, εξαρτάται από την κίνηση.

Για μονοήμερη εκδρομή, πάνω στη μηχανή και με ώρα αναχώρησης περασμένες 2 είναι λίγο τραβηγμένο. Κάτι όμως με έσπρωχνε μέσα μου να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Μακρομάνικο, έξτρα ζελατίνα διάφανη για το βράδυ, ένα μικρό μπουκαλάκι κρασί, φωτογραφική μηχανή, όλα μέσα στο σακίδιο πλάτης και δρόμο. Στο γκαράζ συνάντησα τον Chris. Πήγαινε με την Melissa στο πάρκο για ποδήλατο και όπως φάνηκε ζήλεψε και το σκεφτόταν να έρθει μαζί αλλά του φάνηκε πολύ μακριά και τελικά συνέχισε για το Central Park.

 Σε δύο ώρες είμαι στα Hamptons. Αποφασίζω να σταματήσω για ένα σάντουιτς στο Clam Bar πάνω στον 27 για να συνεχίσω για το φάρο με την άνεση μου χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Γαλήνη και θάλασσα. Με το ζόρι πήρα το δρόμο του γυρισμού με ενδιάμεση στάση το Durea's Lobster Deck για σολωμό και κρασάκι που ήταν και το αποκορύφωμα της βραδιάς, και της εκδρομής. Αυτό που μου έλειψε από τις διακοπές που δεν έκανα φέτος το γεύτηκα για μισή ώρα σήμερα δίπλα στη θάλασσα. Οι φωτογραφίες παρακάτω, απλώς για να διηγηθούν την ιστορία.

No comments:

Post a Comment