Κίνδυνος Αλλοτρίωσης.

Τώρα τελευταία, περισσότερο για ευκολία, αρκούμαι στο να ανεβάζω μόνο καμιά φωτογραφία σαν καθημερινό στιγμιότυπο. Δεν έχω τίποτα εναντίων των photo blogs, απεναντίας όπως και οι περισσότεροι καμιά φορά μου αρέσει να χάνομαι στο διαδίκτυο με τις ώρες μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Ο σκοπός όμως αυτού του blog είναι άλλος. Το ξεκίνησα από ματαιοδοξία, σαν ένα ημερολόγιο που ξεκινά με ενθουσιασμό και καταντά να ανανεώνεται σπάνια. Αλλά και σαν μια προσπάθεια να ξαναμάθω να εκφράζομαι και πάλι στα ελληνικά.

Τώρα τελευταία πιάνω καμία φορά τον ευατό μου να αρνείται να σκεφτεί και περισσότερο να εκφραστεί στα αγγλικά. Εκεί που όλα λειτουργούν κανονικά ξαφνικά κάνει shutdown και αρνείται πεισματικά να συνεχίσει να επικοινωνεί. Και προσπαθώ να σκεφτώ και πάλι στα ελληνικά και δυσκολεύομαι. Και ιδιαίτερα στο γράψιμο, δυσκολεύομαι αφάνταστα να βρω λέξεις που κάποτε μου ερχόντουσαν αβίαστα.

Διαβάζω καμία φορά τις παλιότερες αναρτήσεις μου και δεν μπορώ να καταλάβω τι στο διάολο ήθελα να πω. Και πραγματικά δεν ξέρω εάν είναι το ότι ξεχνάω την μητρική μου γλώσσα ή ότι συνήθως πληκτρολογώ μεθυσμένος... που είναι άκρως απαράδεκτο. Το έχω αυτό το κακό. Δεν ανοίγομαι εύκολα. Και επιπλέον το βρίσκω και τόσο αστείο να καταγραφείς οτιδήποτε σκέφτεσαι που περιμένω το κοσμοϊστορικό γεγονός για να το αναρτήσω που όταν έρχεται δεν βρίσκω λόγια για να το περιγράψω, προφανώς επειδή ήταν απλώς δημιούργημα τις φαντασίας μου.

Τέλος πάντως. Από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω να γράφω περισσότερο, έτσι για εξάσκηση. Και μην ξεχνάμε, είναι αυτά τα απλά πράγματα τα καθημερινά που φαίνονται ασήμαντα, όπως το αλάτι και το πιπέρι, που δεν φροντίζεις ποτέ να τα έχεις αλλά όταν σου λείψουν γίνεται η ζωή άνοστη...